ورود به حساب کاربری

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا به خاطر بسپار.

ایجاد یک حساب کاربری

پر کردن فیلدهایی که با ستاره (*) نشانه گذاری شده ضروری است.
نام *
نام کاربری *
رمز عبور *
تکرار رمز عبور *
ایمیل *
تکرار ایمیل *

جراحی مفصل فکی

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
نوشته شده توسط  | منتشرشده در: جراحی مفصل فکی
مفصل گیجگاهی فکی(TMJ) لولایی است که بلافاصله در مقابل گوش، فک پایین را به استخوان تمپورال جمجمه متصل می کند. این مفصل اجازه حرکت یکنواخت فک پایین را می دهد. عضلات متصل در اطراف مفصل فک کنترل موقعیت و حرکت آن را به عهده دارند.
هنگامی که ما دهان خود را باز می کنیم، سر مفصل که کندیل نامیده می شود، در طول سطح مفصلی استخوان تمپورال حرکت می کند. برای این که این حرکت یکنواخت باشد، یک دیسک نرم بین کندیل و استخوان تمپورال قرار دارد. این دیسک فشارهای وارده به مفصل فک ناشی از جویدن و سایر حرکات فک را جذب می کند اختلالات مفصل گیجگاهی فکی (TMD) اختلالات مفصل و عضلات جونده فک بسیار گسترده هستند و به سه دسته اصلی تقسیم می شوند: دردهای عضلانی، شایع ترین اختلالات گیجگاهی فکی هستند و شامل ناراحتی یا درد در عضلات کنترل کننده حرکات فک می باشند. اختلالات داخلی مفصل شامل جابجایی دیسک فک، در رفتن فک و یا صدمه به کندیل می باشند. آرتروز گروهی از اختلالات دژنراتیو / التهابی مفصل است که می تواند مفصل گیجگاهی فکی را تحت تاثیر قرار دهد. یک فرد ممکن است به طور هم زمان به یک یا تعداد بیشتری از این شرایط مبتلا باشد. برخی از افراد ممکن است به سایر مشکلات مرتبط با اختلالات TMJ، مانند سندرم خستگی مزمن، اختلالات خواب و یا فیبرومیالژیا که یک وضعیت دردناک است که عضلات و سایر بافت های نرم بدن را تحت تاثیر قرار می دهد، مبتلا باشند. افرادی که دارای بیماری های روماتیسمی، مانند آرتریت روماتوئید هستند، ممکن است مبتلا به بیماری TMJ نیز به عنوان یک بیماری ثانویه بشوند. بیماری های روماتیسمی به یک گروه بزرگی از اختلالات که باعث درد، التهاب و سفتی در مفاصل، عضلات و استخوان می شوند گفته می شوند. هر دو بیماری آرتریت روماتوئید و برخی از اختلالات TMJ شامل التهاب بافت های پوشاننده مفاصل هستند. چه چیز باعث TMD می شود؟ . ضربه به فک یا مفصل گیجگاهی فکی نقش مهمی در برخی از اختلالات TMJ ایفا می کند. اما برای بسیاری از مشکلات عضلانی و مفصل فک، علت مشخصی را نمی توان یافت. هیچ مدرک علمی که نشاندهنده رابطه بین صداهای فکی (کلیک) و مشکلات جدی مفصل باشد وجود ندارد. در واقع، کلیک فک در جمعیت عمومی شایع است. صدای فکی به تنهایی و بدون درد یا محدودیت حرکت فک ، نشانه اختلال TMJ نیست و نیازی به درمان ندارد. نقش استرس و سایش دندان ها روی هم به عنوان علل عمده اختلالات TMJ همچنان نامشخص است. بسیاری از افراد مبتلا به این اختلالات عمل ساییدن دندان ها روی هم را انجام نمی دهند، و بسیاری از کسانی که مبتلا به سایش دندانی هستند علائم دردناک مفصلی ندارند. محققان همچنین دریافتند که استرس دیده شده در بسیاری از افراد مبتلا به اختلالات مفصل فکی و عضلات بیشتر نتیجه درد مزمن فکی است تا علت آن. به طور خلاصه TMD می تواند به علت صدمه به فک، یا ماهیچه های سر و گردن، از جمله به علت اصابت یک ضربه سنگین ایجاد شود. علل دیگر عبارتند از: ساییدن (clenching) دندان ها روی همدیگر که می تواند فشار زیادی روی TMJ وارد کند دررفتگی دیسک بین سطوح مفصلی حضور استئوآرتریت و آرتریت روماتوئید در TMJ استرس، که می تواند باعث شود فرد عضلات صورت و فک را منقبض کند و دندان ها را روی هم فشار دهد ​. علائم TMD چیست؟ . افراد مبتلا به TMD می توانند درد و ناراحتی شدیدی را حس کنند که می تواند موقتی باشد یا برای سالهای زیادی طول بکشد. TMD در سنین بین 20 تا 40 سال شایع تر است و شیوع آن در زنان بیشتر از مردان است. انواع نشانه ها ممکن است به اختلالات TMJ مرتبط باشد. درد به خصوص در عضلات جونده و / یا مفصل فک، شایعترین نشانه است. سایر علائم احتمالی عبارتند از: درد تیر کشنده ای در صورت، فک، یا گردن سفتی عضلات فک محدودیت حرکت و یا قفل شدن فک کلیک دردناک در مفصل فک در حین باز و بسته کردن دهان تغییر در نحوه قرارگیری دندان های بالا و پایین بر هم . چگونه TMD تشخیص داده می شود؟ . از آنجا که شرایط دیگری نیز می توانند باعث ایجاد نشانه های مشابه - از جمله دندان درد، مشکلات سینوسی، التهاب مفاصل، یا بیماری های لثه - شوند، گرفتن شرح حال کامل و معاینه بالینی الزامی است. بیمار باید از نظر وجود درد یا حساسیت در مفصل گیجگاهی فکی ، کلیک، در رفتن، محدودیت حرکت و یا قفل شدن فک در هنگام باز و بسته شدن دهان، وضعیت دندان ها و عملکرد عضلات صورت مورد بررسی قرار گیرد. رادیوگرافی پانورامیک ممکن است تهیه گردد. این رادیوگرافی کل فک، TMJ، و دندان ها را نشان می دهد و کمک می کند تا مطمئن شویم که مشکلات دیگری باعث این علائم نمی شوند. گاهی اوقات سایر روش های تصویربرداری مورد نیاز است. در تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) امکان مشاهده بافت نرم، مانند دیسک TMJ، و بررسی موقعیت قرارگیری آن در حین حرکات فکی وجود دارد. توموگرافی کامپیوتری (CT Scan) به مشاهده جزئیات استخوانی مفصل کمک می کند. . چه درمانهایی برای اختلالات مفصل گیجگاهی فکی (TMD) در دسترس هستند؟ . محدوده درمان ها از شیوه های ساده مراقبت از خود و درمان های محافظه کارانه تا تزریق و جراحی باز متفاوت است. اکثر کارشناسان معتقدند که درمان باید با درمان های غیر جراحی و محافظه کارانه، آغاز شود و عمل جراحی به عنوان آخرین راه حل باقی مانده باشد. بسیاری از درمان های ذکر شده در زیر، اغلب بهترین نتیجه را هنگامی دارند که در ترکیب با هم استفاده می شود. درمان های محافظه کار باعث آسیب به بافت صورت، فک، یا مفصل نمی شوند و شامل عمل جراحی نیستند. درمان های برگشت پذیر تغییرات دائمی در ساختار و یا موقعیت فک یا دندان ایجاد نمی کنند. حتی زمانی که اختلالات TMJ دائمی شده باشند، بیشتر بیماران هنوز نیاز به ئرمان های تهاجمی ندارند. درمان های پایه برای TMD استفاده از گرمای مرطوب یا کمپرس سرد - یک کیسه یخ را به مدت 10 دقیقه روی صورت خود قرار دهید. نرمش های کششی ساده فکی را انجام دهید (توسط دندانپزشک یا فیزیوتراپیست شما آموزش داده می شود). پس از ورزش، حو له گرمی را روی صورت خود را به مدت حدود 5 دقیقه قرار دهید. این کار را چند بار در روز انجام دهید. خوردن غذاهای نرم - از غذاهای نرم مانند ماست، پوره سیب زمینی، پنیر، سوپ، تخم مرغ، ماهی، میوه ها و سبزیجات پخته، لوبیا و غلات استفاده کنید. علاوه بر این، مواد غذایی را به قطعات کوچک تقسیم کنید. از غذاهای سخت و ترد، غذاهای حجیم و بزرگ که نیاز دارند دهان خود را زیاد باز کنید، و غذاهای جویدنی اجتناب کنید. آدامس نجوید. مصرف دارو - برای تسکین درد عضلات و تورم، از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs)، مانند آسپیرین، ایبوپروفن یا ناپروکسن استفاده کنیدد. دندانپزشک شما می تواند دوزهای بالاتر از این داروها و یا سایر داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، یا داروهای دیگر را تجویز کند. شل کننده های عضلانی، به خصوص برای افرادی که دندان های خود را روی هم می سایند، می توانند کمک به شل شدن عضلات فک کنند. داروهای ضد اضطراب می توانند در از بین بردن استرس که گاهی اوقات باعث بدتر شدن TMD می شود، کمک نمایند. دوز کم از داروهای ضد افسردگی نیز می تواند به کاهش و یا کنترل درد کمک کند. شل کننده های عضلانی، داروهای ضد اضطراب و ضد افسردگی ها با نسخه پزشک در دسترس هستند. استفاده از Night guard - اسپلینت ها (Night guard) محافظ های پلاستیکی هستند که بر روی دندان های بالا و پایین قرار می گیرند. آنها دندان های بالا و پایین را از تماس با هم محافظت می کنند و باعث کاهش اثرات ساییدن دندان ها روی هم می شوند. آنها همچنین روابط دندانی را از طریق قرار دادن دندانها در موقعیت صحیح تصحیح می کنند. درمان های اصلاحی دندان ها - این درمان ها شامل جایگزینی دندان های از دست رفته به منظور اصلاح روابط دندانی هستند. اجتناب از حرکات فک شدید: خمیازه کشیدن و جویدن را به حداقل برسانید و از حرکات شدید فک مانند فریاد زدن یا آواز خواندن پرهیز کنید. چانه خود را بر روی دست خود قرار ندهید و از نگه داشتن تلفن بین شانه و گوش خود پرهیز کنید. برای از بین بردن فشار در فک دندان های خود را کمی جدا از هم نگه دارید. از تکنیک های تمدد اعصاب برای کمک به کنترل تنش عضلانی در فک استفاده نمایید عمل جراحی تنها زمانی جراحی باید در نظر گرفته شود که تمام گزینه های درمانی دیگر امتحان شده است و درد همچنان باقی است. سه نوع عمل جراحی برای TMD وجود دارد: آرتروسنتز، آرتروسکوپی و جراحی مفصل باز. نوع عمل جراحی مورد نیاز بستگی به نوع مشکل TMD دارد. آرتروسنتز - این روش درمانی ساده تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. این روش زمانی استفاده می شود که فک به طور ناگهانی در موقعیت بسته (فک نمی تواند به طور کامل باز شود) در بیمارانی که سابقه مشکلات TMJ ندارند، قرار گیرد. سوزن سرنگ پر از مایعات استریل در مفصل آسیب دیده وارد می شود و مفصل شسته می شود. گاهی اوقات، یک ابزار جراحی برای برداشتن بافت اسکار و یا برای جا انداختن دیسک مفصلی که خارج از محل طبیعی خود قرار دارد، مورد نیاز است. آرتروسکوپی - این روش تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. جراح یک برش کوچک در مقابل گوش می دهد و ابزار کوچک و نازکی که دارای یک لنز و چراغ را وارد مفصل می کند. این دستگاه به یک صفحه نمایش ویدئویی متصل است که اجازه می دهد تا جراح به بررسی TMJ و مناطق اطراف آن بپردازد. بسته به علت TMD، جراح ممکن است بافت ملتهب را حذف و یا موقعیت دیسک و یا منطقه دیگری از TMJ را تغییر دهد. از آنجا که عمل جراحی آرتروسکوپی از طریق برش های کوچک انجام می شود، زخم کوچک است و زمان بهبودی کوتاه تر، درد کمتر و عوارض کمتری در مقایسه با جراحی باز مفصل دارد. بسته به علت TMD، آرتروسکوپی ممکن است امکان پذیر نباشد، و نیاز به عمل جراحی باز مفصل باشد. جراحی باز مفصل - بیماران زیر بیهوشی عمومی تحت عمل جراحی باز مفصل قرار می گیرند. بر خلاف آرتروسکوپی، در جراحی باز یک برش طولانی در قدام گوش برای دسترسی به مفصل داده می شود. جراحی های باز مفصل ممکن است در شرایط زیر استفاده شوند: ساختار استخوانی که مفصل فک را تشکیل می دهد دچار سایش شده باشد تومور در درون و یا در اطراف TMJ وجود داشته باشد خرده های استخوانی شدیدی در مفصل وجود داشته باشد جراحی جایگزینی مفصل - جایگزینی مفصل فک با مفصل های مصنوعی از طریق جراحی امکانپذیر می باشد.
بازدید 21 بار
آخرین ویرایش در جمعه, 06 تیر 1399 ساعت 22:23

اخبار بهداشت و درمان کشور

rss

نظرات توییتر

 هانیه : سایت بسیار جالبی دارید    images

 

    لاله : لطفا آموزشهای مراقبت بعد از عمل جراحی هم بگذارید    images223

 

   مرجان : از انجام عمل بینی ام خیلی راضیم ، هزارتا مرسی   images22

خبرنامه ماهیانه

 شبکه خود را در این قسمت ثبت نمایید:

تماس با ما